Inzichten van het Hart

geïnspireerd door de woorden uit De Meesers van het verre Oosten. 

Een dagelijks moment van terugkeer naar jezelf

Soms komt er een boodschap op je paddie niet alleen gelezen wil worden…maar gevoeld.

Soms voelt het alsof de wereld aan je trekt.Nieuws, meningen, spanning, emoties van anderen.En voor je het weet ben je niet meer helemaal bij jezelf.

Gisteren begon volgens de Chinese maankalender een nieuw jaar. In verschillende artikelen lees je over het Vuurpaard. Tegelijkertijd verschijnen er berichten over meerdere zons- en maansverduisteringen dit jaar. Sommigen spreken over krachtige transformaties, anderen over karmische zuivering of intense tijden.

Elke dag draagt een eigen energie: een kwaliteit die zichtbaar wordt in de Tzolkin via een zegel en een toon. Vaak denken mensen dat ze die energie alleen die dag moeten volgen, of dat ze iets missen als ze het niet precies zo doen.

De afgelopen dagen lag Nederland onder een laag sneeuw.En meteen merken we het weer: ons land is er eigenlijk niet voor gemaakt.Vliegtuigen blijven aan de grond, treinen rijden niet of nauwelijks, bussen vallen uit.Voor veel reizigers betekent dat frustratie, wachten, omdenken.

Deze quote plaatste ik vrijdag 17 oktober, bij Kin 207 – Blauwe Hand, toon 12 – Gele Krijger Levenspad.

Er wordt veel geschreven over deze volle maan.Dat hij extra krachtig is, dat hij het einde markeert van een cyclus die in 2023 begon,dat hij emoties kan losmaken of thema’s zichtbaar maakt.Sommigen voelen hem sterker dan anders — anderen helemaal niet.

In september zijn Rob en ik op reis geweest door Italië. Wat begon als vakantie werd een innerlijke reis vol bijzondere ontmoetingen en diepe ervaringen. Graag neem ik je mee in enkele hoogtepunten die ons hart hebben geraakt.

Wat als ik mijn baan verlies?  Wat als ik een geliefde moet missen?  Wat als ik ziek word of erger…?  Wat als de situatie nooit beter wordt?  Wat als de rechten van vrouwen en meisjes worden beperkt?  Wat als ik mijn vrijheid kwijtraak?  Wat als er geen goede afloop was geweest?  

Op zondagmiddag fietsten we met mijn ouders. Zij op hun nieuwe elektrische driewielfietsen, wij op e-bikes. Het was gezellig, licht en open. Bij Warmond vonden we een bankje aan het water. We hadden drinken en kaasstengels meegenomen – een soort ZOMIBO aan het water – en genoten van de rust en het uitzicht. Normaal is het daar vol met bootjes, maar nu was het rustig en stil. Bijna ongewoon stil, begin augustus.